CAMPAGNA

(testo Marco Candiani, musica Claudio Merli)

 

 

Mi soo nò ma stanott l’è on poo magica

e in la mia ment la me mett la voeuia di mè campagn

tradii de contravoeuia con l’illusion bosarda

d’ona fortuna che poeu hoo mai pù conossuu.

E tornaroo, inscì per mi sarà ona festa,

poeu staroo li tra la mia gent che la spettava

de sott el pòrtich, in de la stalla, gh’avrann in faccia

sègn de fadiga e de sacrifizi trasaa in cassina.

Camminaroo sui sentee che carezzaven la campagna

cont el profumm de quell fen che ha vist i fioeu che giugattava

e l’acqua ciara che cor intorna

l’è ona coròna a bon mercaa per la terra dèl coeur.

Lassi chi la città che mortifica,

tucc i penser che gh’hann domà voeuia de lassà indree

tutta quell’aria grama, el fumm che ne sofega

e tanta gent che rid mai in di strad de Milan:

ORCHESTRA

Su ona cadrega a ciappà on poo d’aria staremm insèma

Per quatter ciaccer faa in armonia in de la cassina.

Ghe disaroo che in città la gent la parla e la straparla

de imbottiglià nebbia e fumm, l’è tutt on cor, on tira e molla

ma chi in campagna gh’è vera vita

tra la mia gent de brascià su e de string in sul coeur