Serenada
Incoeu ghho in ment de fa na serenada
al mè Milan don temp, quell dona volta,
de quand se andava a spass in compagnia
foeura de man in tram o in bicicletta
Lera assee on bersò, na piola,
na michetta col bologna
E se restava la sotta la toppia
con tri peveronitt de quei che pia
intorna a on tavol de sass se rebecava
per on settbell perduu con la primiera.
Mhan dii che son malaa de nostalgia,
ma ghè nagott de fa ghè no la cura,
saria assee trovà quellosteria
col gioeugh di bocc e on poo de simpatia.
E cantà Porta Romana
ai tosann che te le dava
Me piasaria fa su na cicciarada
fada col milanes de la mia nonna,
quell milanes bell ciar che me piaseva
e che se parla pù come ona volta.
Orchestra
Dess cont el mè magon ciappi e voo via
dismetti de cantà la serenada.
Ma mi se podi fa, pur se voo via
me resta on coeur che piang malinconia