Serenada

Incoeu gh’ho in ment de fa ‘na serenada

al mè Milan d’on temp, quell d’ona volta,

de quand se andava a spass in compagnia

foeura de man in tram o in bicicletta

L’era assee on bersò, ‘na piola,

‘na michetta col bologna…

E se restava la sotta la toppia

con tri peveronitt de quei che pia

intorna a on tavol de sass se rebecava

per on settbell perduu con la primiera.

M’han dii che son malaa de nostalgia,

ma gh’è nagott de fa gh’è no la cura,

saria assee trovà quell’osteria

col gioeugh di bocc e on poo de simpatia.

E cantà Porta Romana

ai tosann che te le dava

Me piasaria fa su ‘na cicciarada

fada col milanes de la mia nonna,

quell milanes bell ciar che me piaseva

e che se parla pù come ona volta.

Orchestra

Dess cont el mè magon ciappi e voo via

dismetti de cantà la serenada.

Ma mi se podi fa, pur se voo via

me resta on coeur che piang malinconia